سال‌واژه: شوق زندگی صبح سه بار آلارم گوشی را قطع کردم و برای پنج دقیقه‌ی بعد گذاشتم تا بالاخره بیدار شدم. دست‌و‌رویم را شستم و نشستم به مدیتیشن. موبایلم هم‌چنان روی حالت هواپیما بود. ایر‌پاد گذاشتم و با صدای حسین اورا مدیتیشن کردم. اوایلش خوب بودم و رم نمی‌کردم. کم‌کم
در وبینار نویسنده‌ساز بودم. آزاد‌نویسی را با خاهرزادههایم که مثل غل و زنجیر به من آویزان بودند به اتمام رساندم. استاد راجع به آثار خانم غزاله علیزاده صحبت می‌کرد و من ظرف می‌شستم. «غزاله در جوانی خودکشی کرد.» با شنیدنش قلبم جمع شد. همان موقع گفتم: «تنها بوده.» موبایلم زنگ
در اتاقم لبه‌ی تخت‌خاب نشسته‌ام با خاهرزادههایم. مثلن زیر‌پایمان رودخانه است و داریم ماهی می‌گیریم. بازی خوب پیش می‌رود تا وقتی دعوایشان می‌شود و مثل همیشه لنا کتک می‌خورد. صدای زر‌زرشان در اتاق می‌پیچد و ترجیح می‌دهم به پارک ببرمشان، شاید کمی آرام شوند و در این فرصت بتوانم رخدادکم
سال‌واژه: شوق زندگی مدتی‌ست خابم کامل نیست و امروز دوستم گفت زیر چشمانم گود شده است. امروز چند دقیقه‌ای بیشتر خابیدم و شش و نیم صبح بیدار شدم. خاستم نروم باشگاه و بخابم ولی دیدم خابم نمی‌برد. بلند شدم و تند‌تند شروع کردم به لباس پوشیدن. یک‌هو گفتم: مینا پس
خاهرزادههایم را به پارک بردم. خاستم از فرصت استفاده کنم و گزارش نیکم را قبل از رسیدن به خانه بنویسم. چند بار نوشتم و پاک کردم. حالم بهم می‌خورد از تکرار. انگار منتظر بودم یک اتفاقی بیفتد تا ارزش ثبت شدن داشته باشد. بی‌خیال گزارش نوشتن شدم. مشغول دیدن بچه‌ها
ساعت هفت صبح بود که از خانه زدم بیرون. خیابان‌ها شلوغ و پر‌ترافیک بود و توی ماشین‌ها پر از بچه مدرسه‌ای. توی پیاده‌رو‌ها هم کلی پدر و مادر بودند که دست بچه‌هایشان را گرفته بودند و باسرعت می‌رفتند. همین طور در فکر و خیال بودم و بخاطر وزن زیاد ساک